فایل رایگان تحقیق درباره دوری و نزدیکی به خدا از نظر قرآن مجید

    —         —    

ارتباط با ما     —     لیست پایان‌نامه‌ها

... دانلود ...

بخشی از متن فایل رایگان تحقیق درباره دوری و نزدیکی به خدا از نظر قرآن مجید :

فایل رایگان تحقیق درباره دوری و نزدیکی به خدا از نظر قرآن مجید
فهرست

عنـــــــوان

صفحه

مقدمه

راه های رسیدن و تقرب جویی به خدا

تقرب،‌ نزدیکی معنوی

بهترین وسایل تقرب و وصال

ریشه‌ی دوری از خدا در چیست ؟

غفلت از خدا

غفلت و سختی و حسرت

عوامل غفلت از خدا و یاد او

برخی نشانه های غفلت از خدا

موانع غفلت و عوامل غفلت زدا

چند توصیه برای رفع غفلت

نتیجه گیری

منابع

مقدمه

آدمی به سوی كمال گرایش ذاتی دارد و در جست و جوی آن از جان مایه می گذارد؛ هر چند كه در بیشتر موارد در مصادیق كمالی به خطا و اشتباه می رود ولی این بدان معناست كه كمال جویی، ریشه در فطرت و غرایز انسانی دارد. هر انسانی می كوشد تا از نقص و كاستی در درون و برون خویش بكاهد و به سوی كمال و زیبایی برود. قرآن با توجه به این خواسته و گرایش ذاتی انسان و برای جلوگیری و كاهش اشتباه در تشخیص مصادیق، آدمی را به مصادیق عینی كمال توجه می دهد و با تبیین مصادیق كمال نما و یا ضد كمالی می كوشد تا انسان در مسیر درست كمال قرار گیرد.

در تبیین قرآنی خداوند كمال مطلق است و هر كسی اگر بخواهد به كمالی دست یابد می بایست از او كه پروردگار و پرورش دهنده هر موجودی در مسیر كمالی است و زمینه و بستر كمال را برای او فراهم می آورد، بهره جوید و به او و دستورهای وحیانی اش تمسك كند. از این رو خداوند هم مقصد كمال و هم مسیر كمال و هم عامل و موجب ایجاد كمال در اشخاص است. [1]كه بیان می كنند كه رسیدن به منزلت های معنوی و تقرب به خدا و بهره مندی از كمالات آن كمال مطلق تنها در سایه سار توجهات و مشیت خداوندی است و تنها اوست كه كمالی را در شخص ایجاد و یا زمینه ها و بستر بهره گیری را فراهم می آورد. از این رو خداوند در بینش و نگرش قرآنی منشا هرگونه كمالی در درون و بیرون انسان است كه این مطلب بر پایه دیدگاه توحید محض تبیین می گردد كه قرآن و مومنان بر این باورند.

به سخنی دیگر چنان كه خداوند اول و آخر و نیز ظاهر و باطن است همو صمدی است كه جایی از هستی از وجودش خالی نیست و بی او هستی و كمالی نیست. بنابراین هر كسی كمالی بخواهد می بایست به او تقرب جوید و از او بخواهد؛ در غیر این صورت، انسان به جایی نمی رسد و در حقیقت ترازوی وجودی اش خالی از هرگونه كمال بلكه از هر چیزی است؛ زیرا در نگرش قرآنی غیر او باطل است و باطل به جهت هیچ بودن از وزن و ارزشی برخوردار نمی باشد. در این نوشتار سعی شده است بر پایه آموزه های وحیانی مساله تقرب و آهنگ كمالی انسان و چگونگی تقرب واقعی به كمال مورد بررسی قرار گیرد و عوامل و موانع آن شناسایی شده و آثار تقرب بیان گردد.

راه های رسیدن و تقرب جویی به خدا

تقرب به خدا و وصول و رسیدن به او،‌ مهم ترین دغدغه مومن است؛ زیرا مومن بر این باورست که کمال مطلق خداوند است و آن چه انسان به طور طبیعی به عنوان کمال بدان کشش و گرایش دارد،‌ هموست. پس همه اندیشه و تلاشش را می کند تا به کمال مطلق برسد.

از نظر مومن هر چند که راه های رسیدن به خدا به معنای کمال مطلق گوناگون است، ولی بهترین راه همانی است که خداوند خود بیان و مشخص کرده است. از این روست که به سراغ آموزه های وحیانی می رود تا ببیند که خداوند چه راهی را به عنوان راه راست رسیدن و تقرب جویی بیان می کند. نویسنده در این مطلب بر آن است تا با مراجعه به آموزه های وحیانی قرآن،‌ گوشه ای از حقیقت تقرب و وصول به خدا را تبیین نماید. با هم این مطلب را از نظر می گذرانیم.

تقرب،‌ نزدیکی معنوی

واژه عربی قرب به معنای نزدیکی است. هر چند که این واژه بیش تر در معنای نزدیکی فیزیکی و مادی به کار می رود؛ ولی در آموزه های وحیانی بیش تر به معنای قرب معنوی است.

تقرب جویی به معناى آهنگ و شتاب در منافع خود است. چنان که گفته شد این واژه وقتى در مورد تقرّب بنده به خدا به کار مى‌رود، به معناى نزدیکى روحانى است که با اتّصاف خود به صفات کمال و پاک کردن خویش از عیوب و نقایص حاصل مى‌شود.[2]

پس وقتی از تقرب بنده به خدا سخن به میان می آید، تقرب مکانى، یا حتی زمانى و نسبى مقصود نیست، بلکه معناى معنوى آن یعنی رسیدن به مقام و منزلت مراد است که از طریق خاصی چون اتصاف به صفات و اسمای الهی تحقق می یابد. در آیات قرآنی برای بیان این معنا غیر از واژه از «قرب» واژه‌هاى دیگری چون «زلفى»، «عند ربّهم»، «عنده»، «عند ربّک»، «عنداللّه» «درجات»، «قریب»، «وسیله» و برخى جملات استفاده شده است.

از آن جایی که در هر انسانی این امکان وجود دارد که خدایی شود؛ چرا که اسماء و صفات الهی در انسان سرشته شده و انسان به علم خاص از طریق تعلیم الهی بدان دسترسی دارد [3]ولی می بایست با انتخاب ارادی و اختیاری خود، آن را از راه مخصوص فعلیت بخشد تا دارای صفات فعلی خداوند شده و خدایی گردد.

بر اساس آموزه های وحیانی قرآن، این راه همان راه عبادت است[4] که بهترین و راست ترین راه است؛ چرا که به سلامت انسان را به مقصد می رساند و در میان راه های سالم[5] این راه از آن به صراط مستقیم یاد می شود، کامل ترین، آسان ترین، سالم ترین، کوتاه ترین، زیباترین، گسترده ترین راه با ویژگی های انحصاری دیگر است.

البته از این راه راست به عنوان اسلام نیز یاد می شود که راه همه پیامبران رسیده به مقصد و مقصود از آن راه رفته و بدان دعوت کرده اند. هر کسی بیرون از این راه بخواهد به خداوند تقرب جوید و وصال را درک کند،‌ نمی تواند به همه آن چه که مطلوب اوست برسد. از این روست که خداوند تنها این را راه را مورد تایید قرار داده و غیر آن را راهی مقبول و مطلوب نمی داند.[6]

پس تقرب جویی و وصال و لقای الهی تنها از طریق اتصاف به صفات الهی امکان پذیر است که راه آن نیز تنها عبادت شرعی اسلام است و هر راهی دیگر جز بیراهه و گمراهی نیست و انسان را از تاریکی نواقص و عیوب به روشنایی کمالات الهی نمی رساند.

خداوند در آیات چندی انسان ها را دعوت می کند تا به خداوند از طریق انتخاب درست اطاعت و عبادت و بندگی تقرب جویند و صفات الهی را در خود تحقق بخشند؛ چرا که اراده و اختیار در آدمی به او اجازه حق انتخاب را داده است تا دو مسیر جداگانه و متناقضی را در پیش گیرند که یکی صعود و دیگری هبوط و سقوط است.[7]



[1] (انعام آیه 83، اعراف آیه 176 و یوسف آیه 76)

[2] .( مفردات الفاظ قرآن کریم، راغب اصفهانی، ص‌664‌-‌665‌،

[3] (بقره، آیه 31)

[4] (ذاریات، آیه 56)

[5] (مائده، آیه 16)

[6] (آل عمران، آیات 19 و 85)

[7] (فرقان، آیه 57؛ مزمل،‌آیه 19؛ انسان، آیه 29؛ نباء)


لینک کمکی