فایل رایگان پاورپوینت قرباني در اديان

    —         —    

ارتباط با ما     —     لیست پایان‌نامه‌ها

... دانلود ...

بخشی از متن فایل رایگان پاورپوینت قرباني در اديان :

اشاره

رسم قربانی از کهن ترین ازمنه تاریخ، در میان اقوام باستان با فرهنگ ها و تمدن های دیرینه همواره رواج داشته است. این سنت، گاه به صورت اهدای قربانی های دسته جمعی انسانی و حیوانی و زمانی، به صورت هدایای نباتی و جمادی مرسوم بوده است. قدر مسلم آن که هر چه به عقب تر گام نهیم و با اقوام غیر متمدن تر روبرو شویم، قربانی شکلی غیر عقلانی تر به خود می گیرد،تا آن جا که اقوام ابتدایی از قربانی های انسانی نیز برای جلب رضایت خاطر خدایان و یا دفع آفات و بلایا دریغ نداشتند.

تعریف «قربانی »

برخی «قربانی » را به عنوان آیینی تعریف نموده اند که طی آن، چیزی به هدر رفته و یا به هلاکت می رسد و با این کار، رابطه ای میان منشا ماورای طبیعی با انسان ها ایجاد می شود . حال این رابطه می تواند برای کسب قدرت معنوی و شرکت با الوهیت در یک وعده غذای مشترک میان خدایان و انسان ها باشد و یا در جهت رفع نقایص و ضعف های انسان ها . در صورت دوم، قربانی پیشکش را نباید خورد . (1)

برخی دیگر «قربانی » را در اصطلاح کلی، در علم ادیان چنین تعریف کرده اند: «گرفتن زندگانی موجود زنده ای (اعم از انسان، حیوان یا نبات) از راه کشتن یا سوزاندن یا دفن کردن و یا خوردن، به منظور تقرب به خدایان و جلب نظر آنان .» (2)

لفظ «قربان » در عربی، ماخوذ از «قرب » به معنای نزدیکی است . این لفظ می رساند که در همه «قربانی » ها، نزدیکی جستن به خدا یا خدایان یا قوای فوق طبیعی منظور بوده است، در حالی که واژه (Sacrifice) مشتمل بر دو جزء مقدس (Sacer) و ساختن (Facere) است . (3)

نظایر این واژه در سایر زبان های اروپایی، که تقریبا معادل «قربانی » است، می رساند که شی ء قربانی شده برای خدایان به وسیله قربانی شدن، جنبه تقدس و خدایی به خود گرفته است . (4)

نظریه های مردم شناسان سده های نوزدهم و بیستم درباره قربانی

مردم شناسان قرون 19 و 20 میلادی طی تحقیقاتی درباره موضوع قربانی، به ارائه نظریه هایی چند پرداختند . در میان آن ها، می توان از ادوارد بارنت تایلور (E.B. Tylor) ، هربرت اسپنسر (H. spencer) ، رابرتسون اسمیت . (R. Smith) ، اف، بی . جیونز (F.B. Jevons) ، ال ماریلیر (L. Marillir) ، ئی . وستر مارک (E. wester mark) نام برد . در این نوشتار، علاوه بر بیان مختصری از نظریه های محققان مزبور، به بیان تفصیلی تر نظریه رابرتسون اسمیت به عنوان نمونه ای از تحقیقات محققان اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم پرداخته می شود:

1 . ادوارد بارنت تایلور (1917- 1832) : از مردم شناسان قرن نوزدهم و بیستم میلادی بود که درباره اساطیر و ادیان جوامع ابتدایی به تحقیقات علمی پرداخت . (5)

وی اولین کسی است که در زمینه قربانی به طور جدی به بحث و تفحص پرداخته است . اساس کار او، چنان که از آثارش برمی آید، مردم شناسی اجتماعی به شیوه علمی، آماری و تطبیقی است . آنچه او و محققان را در تحقیقات علمی شان در خصوص قربانی یاری رساند، توجه به این خواسته طبیعی بود که بشر همواره در پی ایجاد پیوند میان خود و آن چیزی است که مقدس می پندارد و به تقدیم قربانی و هدایا می پردازد . از نظر او، قربانی هدیه ای است به موجودات ماورای طبیعی تا علاقه آن ها نسبت به قربانی کنندگان جلب شود، یا دشمنی آن ها کاهش یابد . (6)

نظریه تایلور با گذشت زمان، مورد تحلیل و نقد صاحب نظران واقع گردید . (7)

2 . هربرت اسپنسر: وی نیز کمابیش با تایلور درباره اساس اهدای پیش کش ها هم عقیده بود . به عقیده اسپنسر، منشا قربانی را باید در رسوم برخی از ملت های کهن دانست که هدایای خوراکی و نوشیدنی را همراه مرده دفن می کردند . به اعتقاد وی، با گذشت زمان، ارواح نیاکان مورد احترام بیش تری واقع شدند تا آن جا که حتی به مقام الوهیت نیز ارتقا یافتند و به دنبال آن، خوراکی ها و سایر وسایل اهدایی به مردگان نیز بالطبع به عنوان هدیه و پیش کشی برای خدایان مبدل گردیدند . (8)

اما این که طی چه مراحلی ارواح نیاکان به مقام الوهیت رسیدند، از اسپنسر در این باره توضیحی در دست نداریم، هرچند برخی از محققان هم عقیده با اسپنسر، برآنند که «ترس از اموات » موجب گردیده تا زندگان توانایی فوق طبیعت بشری برای مردگان قایل شده، تصور کنند که آن ها می توانند مانع و مزاحم یا یاور و مساعد زندگان شوند . به اعتقاد این دسته از محققان، مشاهده اموات، به ویژه رئیس قبیله و بزرگ خاندان در عالم رؤیا و خواب، بر این هراس می افزوده است . همین اندیشه بود که به تدریج، انسان ها را به پرستش ارواح مردگان همچون موجودات قدسی نزدیک ساخت و به دنبال آن کالاهای اهدایی به مردگان به پیش کش ها و قربانی ها برای آنان که اینک موجودات مقدسی گشته اند، تبدیل گردید . (9)

3 . رابرتسون اسمیت (1896- 1846) : پس از چندین سال سیر و سیاحت در جهان عرب، به سال 1889 م، حاصل تحقیقات خویش را درباره قربانی، توتم شناسی و تحقیق در ادیان سامی در کتابی به نام ادیان سامی ها (10) به رشته تحریر درآورد و سپس چاپ کرد . وی اساس کار خویش را بر مبنای تحقیقات علمی بر روی ملل سامی نژاد نهاد . اساس کار رابرتسون اسمیت در باب قربانی، بر مبنای تحقیقی در توتمیسم است . به دیگر سخن، او برای آیین قربانی، اساس توتمی قایل شد . به اعتقاد وی، نزد سامی ها، خدا، قربانی و گروه توتمی خویشاوند هم تلقی شده، این پیوند خویشاوندی طی مراسمی دسته جمعی، با خوردن توتم یا حیوان قربانی توسط افراد قبیله تحکیم می یافت . (11)

نظریه رابرتسون نظرات بسیاری از محققین مردم شناس بعدی را بر له یا علیه خویش برانگیخت و بسیاری از آنان نظرات خود را درباره قربانی بر مبنای مخالفت یا موافقت با وی نهادند . اساس نظرات وی بدین شرح است:

1 . در نزد اقوام باستانی، خدا ذات قادر مطلق حاضر و ناظر در همه جا نبود، اما به واسطه یک رشته شباهت هایی که نه فقط با آدمی زاد، بلکه با جانوران، درختان و اشیای غیر ذی روح داشت، با جهان مادی مرتبط می گردید . (12)

2 . رابرتسون نشان داد که قربانی دادن در مذبح، قسمت اصلی مناسک مقدس مذاهب باستانی را تشکیل می دهد و کمابیش در مراسم تمامی ملل و مذاهب، نقش عمده ای ایفا می کند، به طوری که طبق بیان او، این عمل در میان تمام ملل یکسان و مشترک است . (13)

3 . از نظر رابرتسون، قربانی دادن در آغاز ظهور، معنایی بکلی متفاوت با آنچه در مراحل بعدی پیدا کرد، داشت . به بیان وی، مفهوم ابتدایی «قربانی » عبارت از هدیه ای بود که به خدایان تقدیم می شد تا موجبی برای آشتی خدایان با قربانی دهندگان یا جلب عنایت و محبت خدایان نسبت به آنان گردد . اما مفهوم ثانوی قربانی، که استعمال غیردینی داشت، عبارت بود از: وارستگی و اخلاص . آنچه وی اساس نظریه خویش را بر آن نهاد، مفهوم ابتدایی قربانی بود . (14)

4 . رابرتسون انواع قربانی را برشمرد و معتقد بود که انسان تنها چیزهای قابل خوردن و آشامیدن را به خدایان هدیه می کند تا خود و خدایان از آن تغدیه کنند . از جمله این هدایا، می توان از گوشت، غلات، میوه ها، شراب ها و روغن نام برد . وی سپس بیان می کند که از این میان، تنها چیزی که مشمول احکام و تحدیداتی می شود، گوشت قربانی است که هم خدا و هم پیروانش می توانند از آن تغذیه کنند و قدیمی ترین شکل قربانی نیز محسوب می شود . به اعتقاد وی، نبات ها از جمله پیش کش هایی بودند که متاخر از قربانی حیوانات است و خاص خدایان محسوب می شدند و آنچه وی در «مراسم غذای دسته جمعی کلان » مدنظر دارد، همانا خوردن گوشت حیوانات قربانی است که بر دیگر هدایا مقدم می باشد . (15)

5 . تفکیکی که رابرتسون در مفهوم متاخر و متقدم قربانی قایل شده، در واقع برای رفع اشکال مقدر است . اشکال بیان شده درباره هدایایی است که به طور کامل به خداوند اختصاص می یابند و در هیچ غذای مقدسی صرف نمی شوند; مثل قربانی هایی که به طور دسته جمعی کشته یا سوزانده می شوند و یا وقتی پیشکش، جزئی غیرقابل تناول از قربانی است; مثلا قربانی کنندگان، ناخن، خون و یا موی حیوان را اهدا می کنند . نمونه ای از این نوع هدایا را می توان در میان سامی ها، به ویژه قوم یهود، یافت .

به اعتقاد رابرتسون این نوع هدایا در مراسم ابتدایی قربانی نقشی نداشته اند، بلکه در مراسم ابتدایی، تنها هدایایی اهدا می شد که قربانی دهندگان آن را با خدایان قسمت کرده و در یک وعده غذای دسته جمعی تناول می کردند و بعدها این نوع هدایا مرسوم گردیدند . (16)

و بدین سان رابرتسون اسمیت تلاش کرد تا تکلیف پیش کش های متاخر را از هدایای ابتدایی مجزا کند و از مشکلات بنیان افکن نظریه اش جلوگیری کند .

6 . در این مراسم، همه اعضای کلان شرکت می کردند و جشن و سرور به راه می انداختند . این جشن به افراد کلان فرصتی می داد تا طی آن، از یک سو، پیوند میان خویش را تحکیم بخشند و از سوی دیگر، با خداوند ایجاد پیوند و الفت نمایند .

7 . خوردن حیوان قربانی توسط اعضای کلان، هم نشانه تقویت روابط اجتماعی بود و هم مبین هم غذایی خدایان و پیروان آن ها، که طی مراسمی مذهبی صورت می پذیرفت . این هم سنگی شامل تمام روابط دیگری می گشت که میان خداوند و پرستندگان وی وجود داشت . نمونه ای از این مراسم را می توان میان اعراب بادیه نشین، در زمان کنونی مشاهده نمود . بدین سان، در میان آن ها رسم بر آن است که هر کس لقمه ای غذا با آن ها بخورد و یا جرعه ای شیر بنوشد، دیگر نباید از خصومت آن ها هراسی به خود راه دهد . اصطلاح نان و نمک خوردن در فرهنگ برخی ملل مبین همین معناست . این هم لقمگی هر از چند گاهی باید تکرار گردد تا روابط و پیوند آن ها همچنان استوار باقی بماند . (17)

8 . به اعتقاد رابرتسون، جواز کشتن و خوردن توتم یا حیوان قربانی، طی مراسمی خاص و حرمت آن در مواقع دیگر، دلالت بر می کرد که با توتم (19) بستگی داشت . به عبارت دیگر، این قبیل حیوانات چون در ردیف نیاکان یا بستگان و در نهایت، اعضای قبیله محسوب می شدند، خوردنی نبودند، مگر در مواقعی خاص . (20)

از سوی دیگر، به اعتقاد رابرتسون، حیوانات قربانی در گذشته های دور، مشابه خود خدایان بودند و پیروان با تقدیم قربانی، به نحوی نشان می دادند که میان آن ها و خدایان حیوان قرابت خونی وجود دارد . (21)

از این رو، در برخی از مناطق، ذبح حیوان مقدس، از چنان حرمتی برخوردار بود که حتی مشارکت و خواست همه اعضای کلان در ذبح او نیز از قبح آن نمی کاست، تا آن جا که در مناطقی از جهان، قربانی کننده به محض قربانی کردن حیوان، پا به فرار می گذاشت; چنان که گویی از مجازات یا مکافاتی می گریخت . در مراسم «باپونیا» در شهر آتن، پس از قربانی کردن گاو نر، محاکمه ای تشریفاتی برای قاتلش برگزار می گردید و طی آن، همه اعضای این دادگاه جعلی به اتفاق رای می دادند که تقصیر با چاقو بوده و آن وقت چاقو را به دریا پرتاپ می کردند . (22)

محاکمه صوری قاتل، در واقع، نوعی عذرخواهی از روح گاو نر بود، شبیه همین مراسم را می توان در تشریفات دینی «زئوس سوسیپولس ماگزیا» (Zeus sosipolis of magaesia) مشاهده کرد . (23)

طی این مراسم، روح زئوس، که بدون شک خدای حاصل خیزی در ماگزیا بود، موقتا در گاو نر حلول می کرد و بدین سان با خوردن گوشت قربانی، اعضای کلان در واقع با زئوس یکی می شدند .

رابرتسون در توضیح مطلب مزبور، می افزاید: این حیوانات قربانی از راه قربانی و (خورده شدن) دگردیسی شده، به صورت خدایانی از برای کلان درمی آمدند . (24)

به عبارت دیگر، بنا بر نظریه وی «در گذشته های دور، حیوانات قربانی، مشابه خود خدایان بودند» و اکنون اعضای قبیله با خوردن آن در واقع، درصددند تا پیوند خویش را با او تجدید کنند . (25)

رابرتسون برای اثبات مدعای خویش، «توداهای » هندوستان را مثال آورد که گله خویش را می پرستیدند، اما هرگز به گوشت آن ها لب نمی زدند، مگر سالی یک بار که گوساله نری را ذبح می کردند و گوشتش را طی مراسمی خاص می خوردند . (26)

رابرتسون در تاکید سخن خود، برای خویشاوندی قبیلگی، در میان اعراب، شواهد دیگری نیز ذکر می کند . از جمله شواهدی که رابرتسون بر آن تاکید می ورزد، سخنی از اعراب است که هنگام کشته شدن عضوی از اعضای کلان بیان می کنند . در این هنگام، اعراب به جای گفتن «خون فلان کس ریخته شد» می گویند: «خون ما ریخته شد .»

9 . کشتن و خوردن این حیوانات، می بایست به صورت دسته جمعی صورت پذیرد . به اعتقاد اعراب، همان گونه که ریختن خون یکایک اعضای قبیله بدون مشارکت همه اعضای قبیله مجاز نبود، در باب ذبح حیوان قربانی نیز می بایست همه اعضای قبیله شرکت جویند تا کشتن حیوان، اعضای کلان را دچار عواقب بدی نکند . (27)

سن نیلوس از مراسم قربانی در میان اعراب بادیه نشین در حدود قرن چهارم میلادی در صحرای سینا سخن می گوید . در این مراسم، قربانی عبارت بود از شتری که دست و پا بسته روی مذبحی از سنگ های ریز و درشت دراز کرده بودند، رئیس قبیله به حاضران دستور می داد که سه بار آوازخوانان دور مذبح طواف کنند و پس از آن، نخستین ضربه را به حیوان وارد می آوردند و با ولع، خونی را که از محل زخم فوران می زد، می نوشیدند . سپس همه اعضای قبیله روی حیوان می افتادند و هرکدام با شمشیر خود، تکه ای از گوشت آن را، که هنوز تکان می خورد، می کند و آن را می بلعید . (28)

10 . سؤالی که در این مرحله مطرح می شود آن است که انگیزه انسان ابتدایی از خوردن گوشت حیوان و ایجاد پیوند میان خویش و حیوان قربانی چه بود؟ رابرتسون در پاسخ می گوید: چه بسا هدف انسان ابتدایی از خوردن گوشت حیوان و اتحاد با وی، به دلیل ترس از حیوانات بود که بعدها این اتحاد شکلی کامل تر به خویش گرفت و به شکل نظام توتمیسم (29) مطرح گردید .

خلاصه آن که، به اعتقاد رابرتسون اسمیت، هر قبیله ای با خوردن حیوان قربانی با توتم خویش در مواقعی خاص، آن هم به صورت دسته جمعی و در مراسمی ویژه، درصدد برمی آید تا پیوندی میان خود و توتم خویش ایجاد نماید . نظریات رابرتسون مخالفان و موافقانی را برانگیخت . از جمله مردم شناسانی که موافق نظریه رابرتسون بودند و حتی در پردازش نظریه های خود از وی تاثیر گرفتند، می توان از اف . بی جیونز (F.B. Jevons) نام برد . وی در مقدمه اش بر کتاب تاریخ دین (30) ، مستقیما به این موضوع اشاره کرده است . اما از جمله مردم شناسان مخالف نظریه های اسمیت می توان از ماریلیر (MARILLER) ، هوبرت ( HUBERT) ، مس (MAUSS) و ای وستر مارک) . (WESTERMARCKE نام برد . در ذیل، به تبیین نظرات اینان پرداخته می شود:

4 . اف بی جیونز: تحقیقات جیونز براساس این فرضیه است که نظام توتمی اولین شکل اجتماع بوده است . به اعتقاد او، توتم از یک پیمان و اتحاد میان جامعه انسانی و گونه ای از حیوانات ناشی شده که در زمینه خویشاوندی میان آن ها قرار دارد . جیونز نیز همچون رابرتسون اسمیت اعتقاد دارد که این اتحاد برای رفع خصومتی است که میان انسان و آن گونه از حیوانات ایجاد شده . اما این که چرا این پیوند به عنوان قرابت خونی تلقی گردیده، نکته ای است که جیونز آشکارا به توضیح آن نمی پردازد . برخی از مفسران نظریه های جیونز برآنند که جیونز ریشه این پیوند خونی را در مراسم تدهین جوانان به هنگام بلوغ می یابد که طی آن، جوانان با خون، تدهین می شوند . (31)

از نظر جیونز، مراسم قربانی و شرکت در این مراسم، برخاسته از این اصل است که «خون حیات است .» در واقع، به اعتقاد او، توتم زمانی قادر است موجب اتحاد مقدس گردد که خونش ریخته شود و طی مراسمی شرکت کنندگان به خوردن گوشت او بپردازند تا خصوصیات ماورای طبیعی حیوان را جذب نموده، ویژگی های منفی او را دفع نمایند . (32)

5 . ال . ماریلیر: برخی از مردم شناسان نظریه قربانی توتمی را به عنوان آیین ابتدایی نپذیرفتند . از جمله آن ها می توان از ماریلیر نام برد . به اعتقاد وی، پیوند ریشه ای اتحاد میان خدا و خویشانش، نیاز به مراسم و تشریفات قربانی را منتفی می کند . به عبارت دیگر، رسم و رسومات مربوطه، قادر به ایجاد پیوندی خونی میان انسان و حیوان نیست . از سوی دیگر، به اعتقاد ماریلیر، اگر غذای همگانی تنها پیوند میان خدا و خویشانش باشد، به نظر نمی رسد که خدا یک توتم باشد . (33)

6 . «اچ . هوبرت » و «ام . مس » : هوبرت و مس از جمله مردم شناسانی هستند که به تجزیه و تحلیل مراسم قربانی عبری و هندو پرداخته اند . به اعتقاد این دو مردم شناس، شواهد انواع قربانی های سامی در نظریه رابرتسون اسمیت، ممکن است تنها جزیی ناقص باشد و دلیلی وجود ندارد که آن ها را ابتدایی بدانیم . هوبرت و مس در تعریف «قربانی » متفق القولند که قربانی عملی دینی است که به وسیله تقدیس یک حیوان (پیش کش) مجری مراسم، به مراتب بالاتر اخلاقی رسیده و بدین وسیله، به اهداف و مقاصد مطلوب خویش دست می یازد . این دو مردم شناس نیز مانند رابرتسون اسمیت تصور می کردند قربانی اتحادی بین انسان و خدا به وجود می آورد که این هدف با کشتن حیوان قربانی و خوردنش توسط پرستش کنندگان و روحانیان عملی می گردد . اما باید در نظر داشت که مراسم و تشریفاتی که به وسیله هوبرت و مس برای تجزیه و تحلیل انتخاب شده اند، به هیچ وجه مربوط به مراسم ابتدایی نبوده اند . بنابراین، نمی توان گفت که ماهیت اولیه قربانی را در آیین های دینی ابتدایی ملل توسعه نیافته ارائه می دهند . (34)

7 . ای . وستر مارک، وستر مارک; فیلسوف و مردم شناس فنلاندی، اظهار داشت: از آن جا که موجودات ماورای طبیعی دارای امیال و خواسته های انسانی هستند، همین امر انسان ها را بر آن داشت تا هدایایی به آن ها اهدا نمایند . به اعتقاد وسترمارک، رفع شرارت ها، عادی ترین محرک در ادیان ابتدایی برای قربانی هستند . (35)

برخلاف رابرتسون اسمیت - که اعتقاد نداشت قربانی حیوانات بعدها جایگزین قربانی انسانی شده، بلکه ممکن است این دو را به جای یکدیگر به کار برد، زیرا هر دو اعضای کلانی بودند که توتم واحدی داشتند - (36) وسترمارک اعتقاد داشت، سنت قربانی انسانی بر اساس عقیده با نظریه جانشینی یک قربانی به جای افراد دیگری است که زندگیشان در معرض خطر باشد، که این امر طی مرور زمان، به پیشکش حیوانات به جای انسان ها مبدل گردیده است . (37)

فاجعه قربانی کردن انسان ها

از زمان خلقت حضرت آدم علیه السلام موضوع قربانی کردن وجود داشته است و به خلاف مطالب یهودیان، اختلاف هابیل و قابیل فقط بر سر قربانی کردن رخ داد; قربانی هابیل را خداوند قبول کرد و قربانی قابیل مورد قبول خدا واقع نشد . در آن زمان، اگر قربانی مورد قبول واقع می شد نشانه ویژه ای به همراه داشت . همین موضوع موجب حسد قابیل به هابیل شد که در نهایت، به کشته شدن هابیل منجر گشت . بعدها مراسم قربانی کردن در طول حیات بشری انحرافات زیادی پیدا کرد; به گونه ای که حتی به قربانی کردن انسان ها نیز تسری یافت که برخی از آن ها به افسانه بیش تر شبیه است . تنها برای روشن شدن گوشه کوچکی از این انحراف بزرگ، به چند مورد اشاره می شود:

«در بین سامی های آسیای غربی، پادشاه در مواقعی که مملکت در معرض خطری بود، پسر خود را فدای قوم خویش می کرد . وقتی پادشاه «موآب » (Moab) (38) مورد هجوم اسرائیلیان قرار گرفت و حلقه محاصره تنگ شد، پسر ارشدش را، که قرار بود جانشین وی شود، ماخوذ کرد و دستور داد در قربانگاه شهر - به عنوان فدیه ای به حضور خدایان - پیکر او را بسوزانند .» (39)

در حالی که قربانی های پیشین فقط شامل پسران ارشد می شد، به تدریج نوبت به کودکان رسید; برای تسکین دل خدایان و شیاطین، آن ها را می کشتند و می سوزاندند . در چنین شرایطی است که رب النوع جنگ به عنوان حریص ترین خدایی که بیش از همه قربانی می طلبد، وارد صحنه می شود . در حالی که مثال مزبور قربانی انفرادی بود، قربانی گروهی نیز رسم رایجی بود:

(Agathocles) (41) قرار گرفتند و شکست خوردند، مصایب خود را به خشم و قهر منتسب کردند; زیرا در ایام پیشین، راه و رسم ایشان چنین بود که اولاد خود را قربانی او کنند، ولی بعدا تغییر روش دادند و عادتشان بر این جاری شد که اولاد دیگران را خریداری کنند و آن ها را برای قربانی شدن پرورش دهند . چنین بود که برای تسکین قهر خدایی، که بر ایشان غضب کرده بود، دویست طفل از زبده ترین خانواده های مملکت را برای قربانی گرد آوردند و سیصد طفل دیگر نیز، که خودشان داوطلب مرگ شدند، بر غلظت ماجرا افزودند و آن ها یکایک بر دست های لغزنده پیکره برنجین بت قرار گرفتند و از آن جا یکسره به گودالی از آتش سرنگون شدند و بدین سان، قربانی راه وطن گردیدند . (42)

رسم قربانی انسانی اندکی پیش از آن که به زوال گراید، به اوج شدت خود رسید . حتی اطفال مؤنث به گودال آتشین افکنده می شدند . در قاره امریکا نیز قربانی های بی رحمانه ای در اقوام گوناگون صورت می گرفت . این موضوع حتی در اقوام پیشرفته ای (44) (Inca) کشور پرو مشهود بود . «کیش و آیین قربانی کردن بچه ها در پرو - مکزیکوی قدیم - رواج عظیمی داشته است . قبایل کیتو در دوران ماقبل اینکا هر بچه ای را که اول به دنیا می آمد، قربانی می کردند . در پرو ادعا شده است که با تشکیل حکومت و روی کارآمدن هر اینکای جدید، تا هزار طفل قربانی می شدند . (45)

هومر و اسمیت در همین باره می نویسند: اعتقاد بر این است که قربانی کردن انسان ها با آزتک ها به کامل ترین مرحله تکامل خود رسید . کورتز (Cortez) از وجود پنج هزار جمجمه در معبد بزرگ خبر داده و پرسکوت (Prescott) تخمین زده که رقم سالانه قربانیان در سراسر این امپراتوری از بیست هزار تجاوز می کرده است . (46)

وی ای . تامس فقط چند سال بعد، جریان یک قربانی دسته جمعی را به شرح ذیل روایت کرده است:

«هنگامی که معبد بزرگ (Huitzilopochtli) در 1486 وقف قربانی شد، صف طویل قربانیان بالغ بر پنج کیلومتر می شد، در این کشتار وحشتناک بالغ بر هفتاد هزار موجود بشری قربانی خدایان شد!» (47)

با گذشت زمان و متمدن تر و با فرهنگ تر شدن مردم، این قبیل کشتارها و قربانی های وحشتناک پایان یافت، به گونه ای که امروزه این گونه مراسم فاجعه بار را تنها باید در کتب تاریخی جست وجو کرد .

آیین فایل رایگان پاورپوینت قرباني در اديان الهی

دین یهودیت

دین یهود را به حق می توان سرامد شرایع الهی در اجرای آداب و رسوم دینی، به خصوص سنت قربانی، دانست . این سنت نزد قوم عبری یکی از عبادات مهم به شمار می رفت . آداب و رسوم قربانی در کتب مذهبی یهود، در فصل قداشیم (مقدسات) مطرح است; زیرا قربانی برای یهود در شمار مقدس ترین خدمات به شمار می رفته، پیروان یهود طی مناسکی ویژه، برای توبه و اعتراف و تقدیس و کفاره و شکر، به انجام قربانی های خونی و غیرخونی، در مذبح های خصوصی یا در معبدهای کوچک بالای تپه ها مبادرت می ورزیدند . (48)

انواع قربانی در دین یهود: در آیین یهود، قربانی را به اعتبارات گوناگون تقسیم کرده اند . جیمز هاکس، مؤلف و مترجم امریکایی قاموس کتاب مقدس، قربانی های دین یهود را عبارت دانسته است از: قربانی های سوزاندنی ها، پیش کش ها، جنباندنی ها، افراشتنی ها، قربانی های سلامتی و قربانی های خطا و گناه .

1 . قربانی های سوزاندنی برای کفاره گناهان بود که می بایست نرینه بی عیب گاو و یا گوسفندان را در نهایت رغبت و میل قربانی کنند . (49)

یهودیان به این نوع قربانی «اولاه » به معنای آنچه بالا می رود گویند; زیرا با سوختن آن، دودش به مشام یهوه می رسد . آن ها به دود قربانی «رئاح نیخوآخ » یا «رایحه آرامش بخش » می گویند . (50)

2 . پیش کشی ها که شامل آرد و روغن و زیتون و کندر بود که قدری از آرد و روغن و تمام کندر را بر قربان گاه گذارده، می افروختند .

3 . جنباندنی ها نوبر محصولات زمینی بود که در عید «فصح » تقدیم یهوه می شد .

لینک کمکی